Dziura po zębie, czyli o żałobie, która rządzi się swoimi prawami (Elżbiecie)

Mówi się, że czas leczy rany. To jedno z tych zdań, które słyszymy na pogrzebach, w pokojach i w kuchniach - wypowiadane wtedy, gdy ktoś bliski nie umie znaleźć innych słów. Problem w tym, że to zdanie jest kłamstwem. Czas nie leczy. Czas jedynie pozwala nam oswoić się z raną. A żałoba? Żałoba to nie choroba, którą się leczy. To proces, który ma swoje prawa, swoje reguły i swoje fazy. I wszystkie są bolesne. Najgorsza jest jednak ta pierwsza, ta, której nikt nie nazywa po imieniu, bo jest zbyt fizyczna. Bo żałoba to nie tylko stan duszy. To stan ciała.

Pomyśl o wyrwanym zębie. Nie o tym, który sam wypadł, bo był chory i niepotrzebny. Mówię o zębie wyrwanym gwałtownie, siłą, przez przypadek. Jeszcze przed chwilą był częścią ciebie. Czułaś go językiem, wiedziałaś, że jest. A teraz go nie ma. I co zostaje? Zostaje dziura. Krwawiące dziąsło. Język, który wciąż wraca na to miejsce, jakby nie wierzył w pustkę. Dotyka, bada, sprawdza. I za każdym razem trafia na tę samą, bolesną nieobecność. To nie jest ból wspomnienia. To ból fizyczny, realny, pulsujący. Bolesny brak. Tak właśnie działa żałoba. Śmierć bliskiej osoby to nie jest tylko smutek. To amputacja. Traci się część siebie, która była tak oczywista, jak ząb w ustach. I choć nikt nie widzi tej rany, ona krwawi. Każdy dzień to powrót języka na to miejsce. Każdy dzień to pytanie: „dlaczego go już nie ma?”.

Potem przychodzą kolejne fazy, jak z podręcznika do psychologii: zaprzeczenie, złość, targowanie się, depresja i akceptacja. Brzmi jak sztywna instrukcja obsługi pralki, ale w rzeczywistości to wir, w którym wszystkie te stany tańczą jednocześnie. Rano jesteś w fazie zaprzeczenia, bo przez ułamek sekundy zapominasz, że on umarł. W południe dopada cię złość, że świat jest taki niesprawiedliwy. Wieczorem targujesz się z Bogiem, losem, wszechświatem. A w nocy, w ciemności, zostaje tylko ta dziura. I krwawiące dziąsło. Żałoba ma swoje reguły. Jedna z nich mówi: nie da się jej przyspieszyć. Można ją tylko przeżyć. Nie można jej zakleić plastrem, nie można jej znieczulić, nie można udawać, że dziura po zębie to coś, co się zagoi samo. Ona się nie zagoi. Ona się zabliźni, ale blizna zostanie. I język będzie do niej wracał już zawsze, choćby raz na jakiś czas. Przy rocznicach, przy świętach, przy zapachu ulubionej potrawy.

I jest jeszcze jedna reguła, najbardziej bolesna. Żałoba jest samotna. Nawet w tłumie ludzi, którzy przyszli na pogrzeb, jesteś sama ze swoją dziurą. Oni mają swoje wspomnienia, swoje żale, swoje rany, ale twoja dziura jest tylko twoja. Nikt nie może jej dotknąć, nikt nie może jej zabliźnić. Można tylko być obok. Podać rękę. Milczeć. Bo żałoba to nie problem do rozwiązania. To stan do przeżycia. To krwawiące dziąsło, które z czasem przestanie krwawić, ale nigdy nie przestanie być dziurą. I to jest w porządku. To jest ludzkie. Więc jeśli ktoś ci mówi, że „powinnaś się wziąć w garść”, że „życie toczy się dalej” – nie słuchaj. Żałoba ma swoje prawa. Ma swoje reguły. Ma swoje fazy. I wszystkie są bolesne. Bolesny brak jest jak wyrwany ząb. Nie ma go. Krwawi dziąsło.

Daj sobie czas. Daj sobie prawo do tej dziury. I pamiętaj, że język w końcu przestanie wracać na to miejsce tak często, ale nie dlatego, że zapomnisz. Dlatego, że nauczysz się żyć z tą dziurą. Z tą blizną. Z tą miłością, która nie ma już gdzie mieszkać. A może właśnie tam. W tej dziurze. W tym bolesnym braku. Może tam jest cała miłość, która nie zdążyła wybrzmieć. Bo ona też ma swoje prawa.

Szczęście to nie kwestia wyboru ani dążenia

Gdyby ktoś zapytał mnie 30 lat temu, czym jest dla mnie szczęście, pewnie odpowiedziałbym bez zająknięcia, recytując jak instrukcję obsługi, że szczęście to jest zadanie do odhaczenia. Lista płac, lista celów, lista marzeń. Wystarczy odpowiednio mocno zacisnąć zęby, wdrożyć poranny rytuał wdzięczności, przeczytać trzy książki o produktywności i biec. Biec szybko, najlepiej pod górkę, bo przecież tam jest ten wymarzony szczyt. A potem, kiedy już się na nim stanie, można “żyć długo i szczęśliwie”.

Dziś patrzę na to z pewnym rozbawieniem, ale także z pewną nutą melancholii. Bo im dłużej żyję, tym mocniej utwierdzam się w przekonaniu, że szczęście nie jest ani kwestią wyboru, ani tym bardziej wynikiem dążenia. To nie jest projekt, który możemy zrealizować metodą małych kroków. To raczej stan, który nas nachodzi – czasem nieproszony, czasem w najmniej oczekiwanym momencie.

Zastanówmy się przez chwilę nad tym “dążeniem”. Współczesny świat wmówił nam, że szczęście jest nagrodą pocieszenia za ciężką pracę. Że jeśli wystarczająco długo będziemy nieszczęśliwi, robiąc rzeczy, których nie lubimy, to w końcu wszechświat wręczy nam złoty medal w postaci spełnienia. To piękna bajka, ale ma jedną wadę: jest kłamstwem. Bo jeśli całe życie spędzimy w drodze, ze wzrokiem utkwionym w horyzoncie, nigdy nie zauważymy, że mijamy właśnie coś pięknego. A szczęście, jak wiemy, lubi się chować w drobiazgach – w zapachu porannej kawy, w czyimś uśmiechu, w chwili ciszy po deszczu. Jeśli pędzimy bez końca, to te drobiazgi rozmywają się w pędzie.

A co z “wyborem”? Czy nie powinniśmy po prostu zdecydować, że będziemy szczęśliwi? To kolejna pułapka. Owszem, nasze nastawienie ma ogromne znaczenie. Możemy wybrać wdzięczność zamiast narzekania. Możemy wybrać dostrzeganie dobra zamiast zła, ale czy to gwarantuje szczęście? Nie. Bo szczęście nie jest decyzją umysłu. Ono jest reakcją organizmu, duszy, czegoś, co nas przekracza. Możemy wybrać zdrowy styl życia, ale nie możemy wybrać, że nigdy nie zachorujemy. Możemy wybrać miłość, ale nie możemy wybrać, że będziemy kochani. Szczęście to nie jest wyłącznik, który przekręcamy w głowie. To raczej pogoda wewnętrzna. Czasem słońce, czasem burza. Możemy włożyć płaszcz przeciwdeszczowy, ale nie zatrzymamy chmur.

Prawda, moim zdaniem, jest znacznie bardziej wyzwalająca, choć początkowo może brzmieć pesymistycznie. Szczęście to nie cel. To skutek uboczny. Pojawia się, gdy przestajemy je szukać. Gdy jesteśmy zanurzeni w czymś, co nas pochłania – w rozmowie, w pracy, w kontemplacji, w pomaganiu komuś. Szczęście przychodzi, gdy nie patrzymy na zegarek, nie liczymy kalorii, nie analizujemy, czy na pewno jesteśmy szczęśliwi. Ono lubi być niezauważone. Kiedy je łapiemy za rękę i krzyczymy “Mam cię!”, ono znika jak spłoszony kot.

Dlatego, zamiast “dążyć do szczęścia”, proponuję coś innego: nie traktujmy szczęścia jak kolejnego projektu do zrealizowania. Zamiast tego, skupmy się na życiu. Na przeżywaniu go w pełni – z jego bólem, nudą, euforią i smutkiem. Szczęście nie jest nagrodą za dobre sprawowanie. Jest raczej gościem, który wpada z niezapowiedzianą wizytą, gdy jesteśmy zajęci czymś innym. I może właśnie wtedy, gdy przestaniemy je ścigać, gdy przestaniemy próbować je “wybrać” jak danie z menu, ono w końcu nas dogoni. I usiądzie obok, cicho, nie prosząc o nic. A my, zajęci życiem, nawet tego nie zauważymy. I to będzie najpiękniejsze.

Współczesna literatura niemiecka - zwierciadło zmieniającego się społeczeństwa

Literatura niemiecka przechodzi obecnie ekscytujący okres przemian. Nie jest statycznym zbiorem, lecz raczej żywym organizmem, który odzwierciedla zmiany społeczne, polityczne i kulturowe. W czasach naznaczonych wojnami, globalnymi kryzysami, przełomami technologicznymi i społecznymi, współczesna literatura niemiecka prezentuje się jako różnorodna i wielogłosowa. Charakterystyczną cechą obecnej sceny literackiej jest coraz częstsze poruszanie tematów tożsamości, migracji i różnorodności. Autorzy tacy jak Saša Stanišić, Olga Grjasnowa czy Terézia Mora zajmują się kwestiami przynależności, ojczyzny i obcości. Ich dzieła otwierają nowe perspektywy i podważają tradycyjne sposoby narracji. Nie chodzi tu tylko o indywidualny los, ale także o zbiorowe doświadczenie społeczeństwa w okresie przemian. Ponadto literatura zyskuje na znaczeniu jako środek krytyki społecznej. Pisarze tacy jak Jenny Erpenbeck czy Richard David Precht wykorzystują swoje teksty, aby zwracać uwagę na społeczne nieprawidłowości i inicjować debaty. Łączą oni jakość literacką z aktualnością społeczną, co sprawia, że współczesna literatura niemiecka staje się głosem refleksji i przemian. Na uwagę zasługuje również różnorodność głosów i gatunków. Oprócz powieści i wierszy coraz częściej pojawiają się formy eksperymentalne, powieści graficzne i formaty cyfrowe, które odkrywają nowe sposoby opowiadania historii. Ta otwartość na innowacje odzwierciedla dynamiczny rozwój społeczeństwa i pokazuje, że literatura niemiecka jest dziś bardziej niż kiedykolwiek zwierciadłem teraźniejszości.

Współczesna literatura niemiecka jest żywą, wielowarstwową i zaangażowaną formą sztuki. Stanowi ona dla czytelnika wyzwanie, by zmierzyć się ze złożoną rzeczywistością naszych czasów, a jednocześnie otwiera przestrzeń dla nadziei i adaptacji do nieuniknionych zmian. W świecie przechodzącym aktualnie głębokie przemiany literatura pozostaje nieodzownym medium pozwalającym zrozumieć problemy i wyzwania naszych czasów.

Mniej znaczy więcej, czyli jak ważny jest minimalizm na stare lata

Żyjemy w świecie, który nieustannie wmawia nam, że szczęście tkwi w posiadaniu. Reklamy, media społecznościowe, a nawet kultura konsumpcjonizmu krzyczą jednym głosem: „Im więcej masz, tym jesteś szczęśliwszy”, ale czy na pewno? Gdy patrzymy w przyszłość, zwłaszcza na nadchodzącą starość, ten obraz zaczyna się rozpadać, odsłaniając prostą prawdę: to często nadmiar rzeczy staje się naszym największym ciężarem.

Minimalizm, jako filozofia życia oparta na świadomym ograniczaniu posiadania i skupianiu się na tym, co naprawdę ważne, oferuje nam nie tylko estetyczne uporządkowanie przestrzeni, ale przede wszystkim głębsze zrozumienie tego, co buduje nasze poczucie szczęścia. Na starość, gdy energia i siły fizyczne zaczynają być na wagę złota, posiadanie wielu przedmiotów staje się uciążliwe. Każda rzecz to potencjalny obowiązek: sprzątanie, porządkowanie, konserwacja. Zamiast cieszyć się wolnym czasem, często spędzamy go na zarządzaniu naszym materialnym dobytkiem. Pozbycie się zbędnych rzeczy na starość to nie strata, lecz wyzwolenie – uwolnienie przestrzeni, ale przede wszystkim uwolnienie umysłu od niepotrzebnych trosk i skupienie się na tym, co naprawdę przynosi radość: relacjach z bliskimi, podróżach, nauce, czy po prostu cieszeniu się chwilą.

Minimalizm to coś więcej niż tylko strategia na wygodniejszą starość. To klucz do prawdziwej wolności - wolności od tego, co nas ogranicza, od ciągłego pragnienia posiadania oraz od społecznej presji, która każe nam gromadzić. Gdy redukujemy nasze posiadanie do rzeczy niezbędnych i tych, które naprawdę nas uszczęśliwiają, odzyskujemy kontrolę nad własnym życiem. Nasza uwaga przenosi się z zewnętrznych dóbr na wewnętrzne bogactwo: doświadczenia, wiedzę, rozwój osobisty i relacje międzyludzkie. Minimalizm daje nam przestrzeń — zarówno fizyczną, jak i mentalną — aby być bardziej obecnym, bardziej świadomym i, co za tym idzie, szczęśliwszym.

Wolność, o której mówię, to uwolnienie się od materializmu i od pogoni za przedmiotami, które nie dają nam trwałego szczęścia. To także wolność od chaosu, który nieodłącznie wiąże się z nadmiarem. Przede wszystkim jednak to wolność decydowania o tym, na co poświęcamy nasz czas i energię. Minimalizm uczy nas świadomych wyborów, skłania do kwestionowania utartych przekonań i pozwala odnajdywać radość w prostocie.

Może warto więc zacząć już dziś. Przyjrzeć się swoim półkom, szafom, regałom, ale przede wszystkim własnym potrzebom. Zastanowić się, co naprawdę wnosi wartość do naszego życia, a co jedynie je przytłacza. Bo na starość – tak jak w każdym innym wieku – prawdziwe szczęście nie tkwi w ilości posiadanych rzeczy, lecz w jakości przeżywanych chwil i głębi relacji. A do tego potrzebujemy przede wszystkim wolności – wolności od nadmiaru.

Starość nie jest wyrokiem, ale częścią życia, którą można przyjąć z godnością i radością

W naszej europejskiej kulturze starość jest traktowana jak niechciany gość, który puka do drzwi wbrew naszej woli. Oczywiście, wszyscy doskonale wiemy, że kiedyś tam nadejdzie, ale tak naprawdę nikt nie chce o niej myśleć. To taki trochę temat tabu, prawda? Unikamy go jak ognia, skupiając się na młodości, sile i wiecznej aktywności, ale czy na pewno mamy wybór? Bo spójrzmy prawdzie w oczy. Alternatywą dla starości, dla tego nieuniknionego procesu, jest tylko... śmierć. To nie jest pesymizm, to jest matematyka egzystencji. Możemy się tego bać, możemy to ignorować, ale nie zmienimy tego faktu w żaden sposób. I nagle, w obliczu tej prostej, acz brutalnej prawdy, cała nasza niechęć do starzenia się wydaje się trochę absurdalna. Czy naprawdę wolimy zaniknąć całkowicie, zamiast spróbować zaakceptować i, ośmielę się powiedzieć, polubić ten etap życia? Jasne, początki starości mogą być trudne. Lustro zaczyna pokazywać nam nowe historie – zmarszczki opowiadające o śmiechu i troskach, siwe włosy świadczące o przebytych latach. Ciało czasem protestuje, odmawiając posłuszeństwa, pojawiają się nowe dolegliwości, a tempo życia z natury zwalnia. To wszystko jest prawdą. I można się na to obrazić. Można się na to wściekać. Można próbować walczyć z tym na siłę, za wszelką cenę, ale co nam to daje? Czy tracenie energii na negowanie czegoś, co jest tak naturalne, jak wschód i zachód słońca, ma sens? Może, zamiast walczyć, warto spróbować zrozumieć? Zobaczyć w starości nie koniec, ale kolejny rozdział. Rozdział pełen potencjału, mądrości i spokoju, którego często brakuje w szaleństwie młodości.

Co dobrego oferuje nam starość? Starość oferuje nam czas. Czas na nadrobienie zaległości, na czytanie wszystkich nieprzeczytanych dotąd książek, na zdobywanie nowych umiejętności, na odkrywanie nowych zainteresowań, na podróżowanie, na realizację wszystkich tych rzeczy, o których zawsze marzyliśmy. Starość daje nam dystans. Dystans do drobnych problemów, które kiedyś wydawały się końcem świata. Daje nam doświadczenie i bogactwo przeżyć, które można dzielić z innymi i mądrość, która potrafi łagodzić konflikty i dodawać otuchy. Oczywiście, nie mówię, że starość to pasmo nieustannych radości i beztroski. Każdy etap życia ma swoje wyzwania, ale może, zamiast skupiać się na tym, co tracimy, powinniśmy zacząć doceniać to, co zyskujemy? Zamiast narzekać na siwe włosy, może powinniśmy cieszyć się tym, że jeszcze je mamy dzięki temu, że tyle lat przeżyliśmy? By polubić starość, nie trzeba zdradzać młodości. Należy tylko zrozumieć, że jesteśmy całością, że każdy etap naszego życia jest ważny i wnosi coś unikalnego oraz zaakceptować, że jesteśmy istotami zmieniającymi się, ewoluującymi. Wtedy uznamy, że siwe włosy i zmarszczki to nie oznaka porażki, ale dowód na to, że życie trwa. A jeśli nadal trudno nam ją polubić, pamiętajmy o jedynej alternatywie. O tej ostatecznej ciszy. Bo starość, mimo swoich wyzwań, jest przecież darem. Darem czasu, doświadczenia i możliwości. I jeśli mamy możliwość go przyjąć, to może warto spróbować go docenić. Zamiast bać się tego, co nieuniknione, może warto nauczyć się z tym żyć. I może nawet, kto wie, naprawdę to polubić. Bo w końcu co innego nam pozostało, jeśli nie chcemy zamknąć oczu na zawsze?

Ulotność, czyli najpiękniejszy trik życia

Żyjemy w epoce, która nienawidzi przemijania. Chcemy zatrzymać wszystko: zdjęcia w chmurze, filmy na dysku, statusy w mediach społecznościowych. Archiwizujemy życie, zanim zdąży ono naprawdę zaistnieć. A jednak to właśnie ulotność jest solą naszej egzystencji – to ona nadaje chwilom ostrość, jakiej nie zapewni żaden filtr. Dlaczego zachód słońca nad morzem porusza nas bardziej niż folder z setką takich samych fotografii? Bo ten jeden, konkretny zachód już nigdy się nie powtórzy. Ta sama morska fala, ten sam oddech wiatru i ten sam stan naszej duszy – to kombinacja, która ma miejsce tylko raz, w tej jednej, świętej sekundzie. Gdyby była wieczna, byłaby nudna. Gdyby była do odtworzenia, byłaby banalna. Jest właśnie taka, jaka być powinna: nieuchwytna.

Moc wzruszenia, o której tak często mówimy, bierze się właśnie z tego dialektycznego napięcia między "tu i teraz" a "zaraz tego nie będzie". Płaczemy nad filmem, w którym główny bohater umiera, ale tak naprawdę płaczemy nad sobą, bo wiemy, że nasze własne "teraz" też się kiedyś skończy. Ulotność jest naszym wspólnym mianownikiem – to ona czyni nas braćmi w obliczu wieczności. Nie chodzi jednak o to, by popadać w melancholię i rozpacz. Przeciwnie, świadomość ulotności powinna być jak zimny prysznic dla zaspanej duszy. Budzi nas z letargu rutyny i mówi: "Hej, patrz! Ta chwila umiera, więc albo ją przeżyjesz, albo znowu przewiniesz kolejną stronę w telefonie".

Nie zatrzymujmy zatem niczego na siłę. Pozwólmy chwilom przemijać, ale najpierw – pozwólmy im nas dotknąć i poruszyć. Bo to nie pamięć o nich jest cudem, ale samo ich trwanie. Wysiłek, by być obecnym, to jedyny sposób, by oszukać czas. Nie my go zatrzymujemy, lecz to on zatrzymuje się na moment, gdy naprawdę żyjemy. Ulotność nie jest bowiem naszym wrogiem. Jest najwyborniejszą z przypraw, bez której całe danie życia byłoby mdłą, monotonną papką. I dlatego, zamiast gonić za wiecznością, warto po prostu… otworzyć oczy. Nawet tuż przed tym, zanim wszystko zniknie i zapadnie cisza.

Kawa z pasją, czyli o wyższości ręcznego parzenia

W świecie, gdzie pośpiech stał się codziennością, a wygoda często bierze górę nad wszystkim innym, automaty do parzenia kawy wydają się niekwestionowanymi władcami poranków. Wystarczy jedno naciśnięcie przycisku, by w kilka chwil otrzymać gorący napój, który ma nas obudzić i dodać energii, ale czy na pewno ta bezproblemowa efektywność jest warta utraty czegoś cenniejszego? Kawa parzona ręcznie ma w sobie coś, czego żaden automat nigdy nie osiągnie - ma charakter, który podkreśla jej bogactwo, złożoność i indywidualność oraz oferuje szeroką gamę wrażeń i doznań.

Automaty są mistrzami precyzji i powtarzalności. Zawsze podadzą nam kawę o tej samej temperaturze i mocy, zgodnie z zaprogramowanymi parametrami. To jest ich siła, ale zarazem ich słabość. Bo gdzie w tym wszystkim miejsce na intuicję, na eksperymentowanie, na tę subtelną grę między człowiekiem a ziarnem? Gdzie ten moment, gdy świadomie wybieramy grubość mielenia, obserwujemy, jak woda powoli przenika przez zmielone ziarna, wdychając bogactwo aromatów unoszących się w powietrzu?

Ręczne parzenie kawy to rytuał. To chwila zatrzymania w pędzie dnia i świadomego tworzenia czegoś pysznego. Wybieramy najlepsze ziarna, sami decydujemy o proporcjach, o temperaturze wody, o czasie ekstrakcji. To nasza osobista interpretacja tego, co kawa może nam zaoferować. A kiedy wreszcie zbliżamy nos do pełnej filiżanki, czujemy nie tylko kuszący aromat, ale i satysfakcję z tego, że to my, swoimi własnymi rękami, stworzyliśmy ten mały cud.

Nie chodzi o to, by potępiać automaty do kawy. Są one świetnym rozwiązaniem dla tych, którzy cenią sobie szybkość i prostotę, ale dla tych, którzy w kawie szukają czegoś więcej niż tylko kofeiny – dla tych, którzy w filiżance widzą sztukę, przygodę i chwilę osobistego ukojenia – ręczne parzenie jest jedyną słuszną drogą. Kawa parzona ręcznie to nie tylko napój, to doświadczenie, to połączenie precyzji, zmysłów, wiedzy i pasji, które tworzy napój o nieporównywalnej złożoności i głębi, którego automat, mimo swojej wygody i powtarzalności, nigdy nie osiągnie.

 

Czym różni się kawa z automatu od kawy parzonej przez babcię

Kawa z automatu leje się do kubka jak wyrok – bez ceremonii, bez czekania. Wyrok na głodną energię organizmu, który domaga się natychmiastowego pobudzenia. Gorąca, gorzka, stanowcza. Kawa z automatu nie jest ani zaproszeniem do chwili refleksji, ani do udziału w rytuale. To mechaniczne spełnienie potrzeby, natychmiastowa odpowiedź na pragnienie. Nie ma tu oczekiwania na parzenie, na zapach unoszący się w powietrzu. Jest tylko przycisk, dźwięk automatu i strumień gorącego, czarnego płynu. Jej smak jest przewidywalny, często wyrafinowany, ale czy jest w niej dusza? Zero finezji, zero romantyzmu.

Kawa babci to zupełnie inna rzeczywistość. Najpierw trzeba czekać – babcia zmiele ziarenka, rozgrzeje czajnik z wodą, będzie mówić coś o pogodzie i wspominać zmarłego dziadka. W tym czekaniu tkwi cała magia. Kiedy wreszcie napełni filiżanki – takie w różyczki, które przetrwały cztery dekady – wiesz, że to nie zwykły napój, to najprawdziwszy rytuał. Kawa z automatu budzi cię. Kawa babci ciebie słucha. Jedna smakuje dokładnie tak samo w Warszawie, Berlinie i Bangkoku. Druga pachnie babciną kuchnią, babciną troską i babcinymi wspomnieniami. Pierwsza sprawdza się rano przed pracą. Druga pasuje do rozmów, które trwają dłużej niż picie samej kawy.

Różnica nie tkwi tylko w sposobie parzenia. To różnica między efektywnością a emocjami. Automat do kawy to nasz przyjaciel w codziennym pędzie. Daje nam szybkość i gwarancję jakości, ale czy zastąpi nam ten niepowtarzalny, lekko chaotyczny urok babcinej kawy? Taka kawa bywa czasem lekko gorzka, czasem z fusami na dnie, ale w jej smaku czuć historię, tradycję, a każdy łyk to podróż w przeszłość. Czy Coffee to go potrafi opowiedzieć jakąś historię? Czasem warto poczuć się jak w babcinej kuchni, delektując się każdym łykiem i pozwalając sobie na to, by ktoś się o nas zatroszczył – choćby przez przygotowanie pysznej kawy.

Jedno jest pewne, choć świat zmienia się bardzo szybko, a nowoczesne technologie kuszą nas swoją prostotą i efektywnością, to jednak ten prawdziwy, babciny smak kawy, pozostaje najcenniejszy i nie do podrobienia.